29/05/2026
Φαντάσου ένα "ρευστόν" (υγρό) που σου κόβει την πείνα ... για πάντα.
Όχι Ozempic. Αυτό το αφήνουμε σε εκείνους που πράγματι το έχουν ανάγκη.
Το 1886, τρεις πεινασμένοι Αθηναίοι το συζητούσαν ήδη.
Σε ένα φτηνό αθηναϊκό εστιατόριο, ονόματι «Αποκλεισμός», τρεις θαμώνες ξετυλίγουν την ιδέα: ένα ρευστό που σε αφήνει σαράντα μέρες χωρίς φαγητό.
Στην αρχή φαντάζει με την κορυφαία εφεύρεση όλων των εποχών. Σύντομα όμως ανακαλύπτουν κάτι ανησυχητικό.
Αν κανείς δεν χρειάζεται πια να φάει, τότε δεν χρειάζονται και τα εστιατόρια. Ούτε όμως οι εφημερίδες, ούτε τα αμάξια,
ούτε οι δικηγόροι, ούτε οι βουλευτές (που ούτως ή άλλως πάσχισαν να γίνουν βουλευτές για να "τρώνε"), ούτε καν η γεωργία.
Μια ξεκαρδιστική αλλά και βαθιά ανθρώπινη σάτιρα του Μπάμπη Άννινου για την πρόοδο, την τεχνολογία, τις ανθρώπινες ανάγκες και τις απρόβλεπτες συνέπειες κάθε «θαύματος», γραμμένη 140 χρόνια πριν τα φάρμακα αδυνατίσματος αλλάξουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων (χωρίς να καταφέρουν να τους αδυνατίσουν).
Το κείμενο: «Να μην τρως καθόλου» (1886)
Συγγραφέας: Μπάμπης Άννινος (1852–1934)
Αφήγηση και σχόλια: Τομάζο Παγώνης
#ΕλληνικήΛογοτεχνία #ΜπάμπηςΆννινος
