24/06/2023
Het lijkt een trend; er is een initiatiefnemer die onroerend goed wil ontwikkelen. De omwonenden maken bijna standaard bezwaar. Stikstof, zicht lijnen, beeldkwaliteit, bestemming, parkeren, verkeersveiligheid en meer redenen tot bezwaar. Het College, de Raad en het ambtelijk apparaat moeten er iets van vinden. En dan gaat het project wel of niet door.
Een andere trend lijkt; als de gemeente achter het plan staat gaat het sowieso door. Via links, rechts, boven of onder. Als bezwaarmaker ligt de kans berekening toch wat anders.
De derde trend; de gemeente wordt in allerlei procedures verweten niet transparant te zijn, zelfs tot de beschuldiging van het maken van schimmige juridisch ongelijke dealtjes.
Persoonlijk is dat voor mij herkenbaar. En ook nu ben ik nog aan het wachten op een mening van de commissie bezwaar en beroep die nu al zonder taal noch teken bijna een half jaar doet over een uit te brengen advies.
Het is lastig om als buitenstaander te duiden wat er aan de hand is. In mijn eigen procedure is dat makkelijk; de gemeente rommelt maar wat aan, heeft geen coherente visie, de organisatie is niet professioneel, met de omwonenden wordt niet tot nauwelijks rekening gehouden.
Wat echter een groter neven effect is, is de eroderende werking op het toch al fragiele vertrouwen in politiek en overheid. Want over bijgaande drie zaken weet ik weinig. Behalve dat het een langlopende trend is met steeds dezelfde kenmerken. En als het burlt als een hert en ruikt als een hert, dan is het waarschijnlijk een hert.
