29/05/2026
Stoor’nissen in het Gasthuismuseum
Met Stoor’nissen blaast het Gasthuismuseum nieuw leven in de historische nissen van het oude gasthuis.
Waar vroeger beelden van Sint-Dimpna en Sint-Elisabeth stonden, geven hedendaagse kunstenaars vandaag een eigen invulling aan deze plekken van betekenis.
In Geel, de barmhartige stede, leven al eeuwen mensen met en zonder psychische ‘stoornissen’ ongestoord samen. Dat unieke verhaal vormt de inspiratie voor deze artistieke uitdaging.
Lees verder want elk kunstwerk vertelt zijn verhaal.
De eerste inzending stellen we vandaag aan je voor. Hoewel je niet meer kan stemmen voor de deelnemende werken, kan je ze wel komen bekijken tijdens de expo Kroonstukken in .geel .
TITEL: Ik was één van hun
Wat zie je?
Een aantal mensfiguren bewegen zich in een glazen bokaal. Een van hen heeft een ander “gezicht”. Deze figuur ontsnapt. En klimt uit de glazen bokaal of glazen pot.
Hoe is het gemaakt?
De mensfiguren zijn gemaakt van ijzerdraad. Dit ijzerdraad heb ik met zwarte wol bekleed. Met naaigaren heb ik de gezichten genaaid. Dit alles heb ik bespoten met lijm. Dit heb ik gedaan zodat alle wol en garen goed vast blijft. En is tevens een beschermlaag voor allerlei weersomstandigheden.
Waarom dit werk?
Ik stel me soms de vraag of wat vandaag wordt bestempeld als “stoornis”, is morgen misschien wel een talent of kwaliteit die we vandaag nog niet erkennen. Bijvoorbeeld de kinderen die niet kunnen spreken en autisme hebben, hebben wel telepathische vermogens. (“the telepethy tapes”)
Waar ik ook veel aan moet denken is dat ieder van ons wel een of ander stoornisje heeft of stoornis heeft gehad.
De stoornis wordt soms buiten de mens gezet. En niet bekeken als samenhang. Je voelt je als “gestoorde” mens bekeken en geanalyseerd en beoordeeld voor alleen je stoornis. Maar achter de stoornis gaat een heel leven schuil.
En wordt een stoornis niet altijd bepaalt door degene die het bekijkt en niet altijd door de “gestoorde” zelf?
