Dziś Archiwa te wpisane są na Listę Pamięci Świata UNESCO. Instytut Literacki powołany do życia rozkazem generała Władysława Andersa w 1946 roku w Rzymie, powstał z inicjatywy Jerzego Giedroycia. Najbliższym współpracownikiem był Józef Czapski, a zespół tworzyli Zofia i Zygmunt Hertzowie, a także Gustaw Herling-Grudziński, redaktor pierwszego numer miesięcznika „Kultura”. W 1947 roku wydawnictwo p
rzenosi się do Francji, pod Paryż, gdzie do dziś mieści się siedziba stowarzyszenia. Instytut Literacki był niezależnym finansowo ośrodkiem myśli politycznej, który stawiał sobie za cel „pobudzanie do refleksji” nad drogami odzyskania niepodległości Polski i koncepcjami politycznymi w przyszłej wolnej i demokratycznej Europie środkowo-wschodniej (koncepcja ULB). W Polsce, pomimo zakazu publikacji, docierał ze swymi koncepcjami do inteligencji, wspierał tworzącą się opozycję demokratyczną i niezależny ruch wydawniczy. Dorobek Kultury Paryskiej: 637 numerów „Kultury, 171 numerów kwartalnika historycznego „Zeszyty Historyczne”, ponad 400 tytułów dzieł wybitnych pisarzy z obu stron „żelaznej kurtyny”. Współpracownicy i autorzy „Kultury” to m.in.: Juliusz Mieroszewski, Andrzej Bobkowski, Witold Gombrowicz, Marek Hłasko, Konstanty A. Jeleński, Czesław Miłosz, Czesław Miłosz, Bohdan Osadczuk, Jerzy Stempowski, Leopold Unger czy Michał Heller, Aleksander Sołżenicyn, Borys Pasternak, George Orwell czy Simone Weil. Jerzy Giedroyc i jego współpracownicy pozostawili po sobie olbrzymi zbiór dokumentów dotyczących nie tylko Polski, krajów Europy wschodniej i Rosji, ale i całej Europy pojałtańskiej. Archiwa wpisane są na Listę Pamięci Świata UNESCO.
