CAN Christina Androulidaki gallery

17/10/2026

Maro Fasouli
Untitled (The Sun), 2026
Wool yarn, cord, and acrylic spray paint
110 × 100 cm (43.3 × 39.4 in)

In Maro Fasouli’s Untitled (The Sun) (2026) the
image of the sun takes on a dark, almost
corporeal presence. Fasouli’s practice draws on
traditional, predominantly female practices of
weaving and craft, which she translates into
sculpture, using her own body as a unit of
measurement, a tool and a point of reference.
Threads are wound around her elbow, tied and
twisted together, then affixed to the surface to
form a dense relief. The sun, one of the oldest
symbols of life, acquires a materiality
associated with regeneration and cyclicality,
but also with something less reassuring: the
inevitability of continuity. Rising again and
again, regardless of what has preceded it or
been lost, it evokes the end not as a definitive
cessation, but as part of an ongoing cycle of
change and renewal.

13/10/2026

GR
Φως, χρώμα, υφή και χειρονομία. Τέσσερις διαφορετικές καλλιτεχνικές φωνές συναντιούνται στην Αγάπη και δίνουν μορφή σε όσα μας συνδέουν.

Έργα των Αλέξανδρου Λάιου, Μάρως Φασουλή, Κωνσταντίνου Λαδιάνου και Εμμανουήλ Μπιτσάκη.

Με την ευγενική παραχώρηση των καλλιτεχνών και της CAN Christina Androulidaki Gallery , Αθήνα.

EN
Light, colour, texture and gesture. Four distinct artistic voices come together in Agapi, giving form to the connections between us.

Works by Alexandros Laios, Maro Fasouli, Konstantinos Ladianos and Emmanouil Bitsakis.

Courtesy of the artists and CAN Christina Androulidaki Gallery, Athens.

09/10/2026

Yorgos Yatromanolakis
From the series Farewell to the Night, 2025
Fine art inkjet print
Edition of 4
55 × 36 cm (21.7 × 14.2 in) and 90 × 64 cm (35.4 × 25.2 in)

Στο Farewell to the Night (2025), ο Γιώργος Γιατρομανωλάκης προσεγγίζει την πατρότητα ως μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται κανείς τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Η ευθύνη συνυπάρχει με την ανησυχία, η ευαλωτότητα με την τρυφερότητα και την άνευ όρων αγάπη. Ο ίδιος ο τίτλος εμπεριέχει έναν αποχαιρετισμό: η γέννηση ενός παιδιού σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας σχέσης, αλλά και την απομάκρυνση από έναν προηγούμενο τρόπο ζωής. Οι εικόνες του πατέρα και του παιδιού εναλλάσσονται με λουλούδια, ψάρια και βλάστηση, συγκροτώντας αυτό που ο ίδιος ο καλλιτέχνης περιγράφει ως μια «συναισθηματική τοπογραφία». Η φύση εδώ δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο· εισάγει στη σειρά έναν διαφορετικό χρόνο, εκείνον της ανάπτυξης, της άνθησης και της φθοράς, όπου κάθε νέα ζωή εμπεριέχει ήδη τη γνώση της παροδικότητάς της. Παράλληλα, η σειρά τοποθετεί την εμπειρία της πατρότητας μέσα σε έναν εύθραυστο και αβέβαιο κόσμο. Απέναντι σε αυτή την αστάθεια, οι εικόνες δημιουργούν έναν φαντασιακό ασφαλή τόπο για τον πατέρα και το παιδί — ένα καταφύγιο που δεν υπόσχεται ότι ο κόσμος θα παραμείνει ίδιος, αλλά έναν χώρο μέσα στον οποίο μπορούν να συνεχίσουν μαζί.

08/10/2026

Kleopatra Tsali
Cucumis Melo Lamp, 2023
Clay, metal
170 × 30 × 30 cm (66.9 × 11.8 × 11.8 in)

approaches memory not as something static, but as a relationship capable of continuing after loss. Working primarily with ceramics and natural clays, she uses moulds taken from fruits, vegetables and other organic forms. Their ephemeral, perishable bodies are transferred into a material capable of preserving them, like imprints of a previous life. Her work also enters into dialogue with that of her grandmother, the sculptor Rosa Iliou (1928–2018), who lived in Kamakura, Japan, during the 1960s and studied, among other practices, ceramics, ink painting, origami and Ikebana. After Iliou’s death, Tsali discovered an archive of drawings and black-and-white photographs documenting her studies — a previously unknown aspect of her practice. The discovery became the starting point for a dialogue that continues beyond her grandmother’s death. In Ikebana, the empty space between branches and flowers forms an active part of the composition, while transience, asymmetry and the natural cycle of growth and decay are not concealed but incorporated into it. These principles reappear in Tsali’s sculptures, where natural and ceramic forms, metal and glass coexist in fragile equilibria. Decay, memory and preservation meet within the material itself: something ephemeral disappears, yet its trace can assume another form and continue to exist.

07/10/2026

Το Yesterday I Was προσκαλεί τους επισκέπτες και τις επισκέπτριες να αφηγηθούν με λεπτομέρεια τη χθεσινή τους ημέρα — από τη στιγμή που ξύπνησαν μέχρι τη στιγμή που έπεσαν για ύπνο.

Με αφετηρία το απλό ερώτημα «Τι έκανες χτες;», η αφήγηση μπορεί να γίνει εξομολόγηση, παραληρηματικός λόγος ή επιτελεστική πράξη. Η πρόσφατη μνήμη, οι σκέψεις και οι εσωτερικοί μονόλογοι αποκτούν φωνή.
«Είδα ένα παγώνι χτες και νομίζω πως μου χαμογέλασε.»
«Χτες αγόρασα έναν κινέζικο μεταφραστή που μεταφράζει τα νιαουρίσματα της γάτας στα αγγλικά. Τον δοκίμασα και μου είπε “I love you”. Cringe.»

Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026 άνθρωποι από διαφορετικά κοινωνικά και πολιτισμικά υπόβαθρα συναντιούνται για να αφηγηθούν την προηγούμενη μέρα τους σε ένα άγνωστο ακροατήριο, μέσω ακουστικών.

Η εγκατάσταση είναι συμμετοχική: μπορείς να επιλέξεις αν θα γίνεις αφηγητής/αφηγήτρια ή ακροατής/ακροάτρια. Τα τέσσερα κανάλια λειτουργούν ταυτόχρονα, επιτρέποντας στους επισκέπτες να επιλέγουν, μέσω ασύρματων πολυκάναλων ακουστικών, ποια αφήγηση θέλουν να ακούσουν.

Καλλιτέχνις: Ελίζα Σόρογκα
Poster design: Marlon Tate [Νίκος Γεωργόπουλος]
Σε συνεργασία με: CAN Christina Androulidaki Gallery
Παραγωγή: Unclassified Actions
Beverage partner: Saxzi – Mediterranean Dry Gin
Με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού

Είσοδος ελεύθερη — απαραίτητη κράτηση θέσης ➡️ link in bio

05/10/2026

24/09/2026

Chrysanthi Koumianaki
Wave I, 2025
Watercolor marker on paper
80 × 110 cm

Chrysanthi Koumianaki’s ‘Wave I’ transforms drawing into a form of weaving. Through delicate, overlapping blue lines, the artist creates a rhythmic composition inspired by the industrial fabrics used to cover buildings under construction. The intersecting lines evoke both the structure of woven textiles and the fluid movement of water, blurring the boundaries between geometry and organic form. The work reflects the artist’s ongoing exploration of urban transformation, temporality and the relationship between material, surface and space.

Chrysanthi Koumianaki
Hide or Disguise, 2024–2025
Rayon braid, metal tubes
100 m, dimensions variable
Photo: Stathis Mamalakis

Presented at CAN Gallery in 2025, ‘Hide or Disguise’ is a large-scale, modular installation inspired by the industrial fabrics that conceal buildings under construction or renovation. Developed in collaboration with the artisans of the Benaki Museum’s NEMA Passementerie, the work transforms utilitarian construction materials into an intricate, handcrafted textile. Extending nearly 100 metres, its flexible structure allows for multiple configurations, continuously reshaping its relationship with the surrounding architecture. Through this interplay of concealment and revelation, Koumianaki explores urban transformation, temporality and the potential for renewal, while drawing attention to traditional craftsmanship and the relationship between labour, material and contemporary artistic production.

Chrysanthi Koumianaki
Wave III, 2024–2025
Watercolor marker on paper
42 × 58 cm

Industrial construction netting draped over an Athenian building. Like temporary urban veil, concealing structures in transition, this was the starting point for Koumianaki’s exploration of camouflage and transformation.

Chrysanthi Koumianaki
Wave I, 2025
Watercolor marker on paper
80 × 110 cm

Chrysanthi’s ‘Wave I’ transforms drawing into a form of weaving. Through delicate, overlapping blue lines, the artist creates a rhythmic composition inspired by the industrial fabrics used to cover buildings under construction. The intersecting lines evoke both the s

09/09/2026

Manolis D. Lemos, Untitled, oil, wax and acrylic marble dust on transparently primed linen, 128x178cm

OUTLINE updates Athenian apartment while preserving its mid-century character

Photos by Ana Santl Andersen

06/08/2026

Την Πέμπτη 6 Αυγούστου, στις 20:00, εγκαινιάζεται η συλλογική έκθεση «Δημιουργώντας (σ)τη Λέρο» στο Αρχοντικό Κανδιόγλου, στην Αγία Μαρίνα.

Θα διαρκέσει έως τις 6 Σεπτεμβρίου και θα είναι ανοιχτή για το κοινό κάθε Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή, από τις 18:30 έως τις 21:00.

OCEANIC (2018–to present)
ALEXIS VASILIKOS

«Δεν είσαι μια σταγόνα στον ωκεανό, είσαι ολόκληρος ο ωκεανός σε μια σταγόνα»
— Τζελαλεντίν Ρουμί

Η σειρά Oceanic, που ξεκίνησε το 2018, εξερευνά το «ωκεάνειο αίσθημα», έναν όρο του Romain Rolland για την εμπειρία της ενότητας με το σύμπαν. Αποτελεί μια συμπυκνωμένη έκφραση του ενδιαφέροντός μου για την πνευματική εμπειρία, την κεντρική εμπειρία γύρω από την οποία αναπτύσσεται όλη μου η δουλειά. Όταν μιλώ για «πνευματική εμπειρία» δεν αναφέρομαι σε κάτι εξωτικό ή μεταφυσικό, αλλά σε κάτι πρωταρχικό: την απλή εμπειρία της ενότητας με τον κόσμο, αυτό που ορισμένες παραδόσεις περιγράφουν ως τη φυσική κατάσταση της συνείδησης. Ο τίτλος παραπέμπει σε αυτή την εμπειρία ενότητας με το όλο, όπου η διάκριση ανάμεσα στο υποκείμενο και τον κόσμο φαίνεται να διαλύεται.

Ένα μεγάλο μέρος των φωτογραφιών προέρχεται από τη Λέρο, έναν τόπο στον οποίο περνώ σημαντικό μέρος της ζωής μου. Οι εικόνες κινούνται γύρω από τη θάλασσα και το υδάτινο στοιχείο, χωρίς όμως το «ωκεάνιο» να περιορίζεται σε αυτά. Η θάλασσα λειτουργεί ταυτόχρονα ως μεταφορά και ως παρουσία, ένα περιβάλλον ρευστότητας, μετάβασης και ανοιχτότητας.

Το Oceanic δεν είναι απλώς μια συλλογή φωτογραφιών, αλλά ένα αντικείμενο διαλογισμού, μια πρόσκληση να δούμε όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και την ίδια τη διαδικασία της θέασης.
Το Oceanic κυκλοφορεί και σε φωτογραφικό βιβλίο, εκδόσεις Zoetrope Athens, 2025.