11/09/2026
ΑΦΙΕΡΩΜΑ της Ευαγγελία Μ. Παναή
και του Museum of Tradition and Rural Life,
σε όλους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων,
που σήμερα ξεκινούν το πιο όμορφο ταξίδι, την πιο όμορφη περιπέτεια της ζωής:
το ταξίδι της Παιδείας και της Γνώσης!
Το αφιέρωμα μου, είναι η εισαγωγή
όλων των παραμυθιών, που έλεγαν
οι παλιοί παραμυθάδες του χωριού μου,
της Βιλλανόβας - Παραδεισίου Ρόδου,
στα παραμύθια που αφηγούνταν σε μικρούς, αλλά και σε μεγάλους, κάθε βράδυ,
στα ποσπερίσματα, έτσι όπως την κατέγραψα στις λαογραφικές μου έρευνες!
Με αυτήν την εισαγωγή, ξεκινούσαν κάθε βράδυ, όλα τα παραμύθια, που διαρκούσαν μέρες και μέρες, ανάλογα με την αφηγηματική ικανότητα και την φαντασία του κάθε παραμυθά!
Και απελευθέρωναν τα παιδιά,
από την σκληρή, στερημένη
και δύσκολη ζωή τους!
Και άνοιγαν τους ορίζοντες τους
και τα ταξίδευαν, σε κόσμους μαγικούς,
με τα φτερά του Ονείρου και της Δημιουργικής Φαντασίας!
Αυτό, δεν είναι που κάνει ένας σωστός,
καλός εκπαιδευτικός;
Αυτός δεν είναι ο σκοπός
της Γνώσης, της Παιδείας;
Να δημιουργεί Ανθρώπους,
Ελεύθερους και Ευτυχείς!
Πάμε λοιπόν, με την εισαγωγή των παλιών παραμυθιών, σε ένα ταξίδι στον φωτεινό κόσμο του Ονείρου, της Γνώσης
και της Δημιουργικής Φαντασίας:
"Κατσίκα εγέννησεν τ' αυgά
κι η πέρdικα τα ρίφκια!
Τον πετεινόν εφόρτωσα
σαράντα κολοκύθκια,
κι έβαλα κατασούμαρα,
εννιά κιλά ρηβίθκια!
Θα πιάσω θέλω μέρμηγκα,
να τον εξεκοιλgιάσω!
Να βgάλω αξύγκι περισσό,
βάρκαν να παλαμίσω!
Και βάρκαν επαλάμισα
και άλλdες δgυό φρεγάδες,
κι αξύγκιν επερίσσεψε,
σαρανταπέντε οκκάδες!
Κόκκινη κλωστή κλωσμένη,
στην ανέμη τυλιμένη,
δώσ' την κλώτσο - πάτσο να γυρίσει,
παραμύθθι ν' αρκινήσει!
Αρκή του παραμυθκιού,
Καλησπέρα σας!"
Καλό ταξίδι στο Φως της Γνώσης,
της Παιδείας και της Ανθρωπιάς,
για τους μαθητές,
για τους εκπαιδευτικούς
και τους γονείς!
Με όλη μου την αγάπη,
από το Μουσείο Παράδοσης και Αγροτικής Ζωής Ρόδου. ❤️🌹
1)Φωτογραφία: Με το φως μου,
το εγγονάκι μου, το Νικάκι μου,
που ξεκίνησε φέτος το υπέροχο ταξίδι
της Γνώσης στο Νηπιαγωγείο,
σ' ένα ταξίδι στο όνειρο!
2) Αυτό που σας παρουσίασα, δεν ήταν τραγούδι! Ήταν ποίημα, που αποτελούσε την εισαγωγή όλων των παραμυθιών που αφηγούνταν με τέχνη οι παραμυθάδες. Το επαναλάμβαναν κάθε βράδυ ως εισαγωγή, και πιστεύω ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει τίποτα καταλληλότερο, τίποτα πιο συναρπαστικό, για να αρπάξει τα παιδιά στα φτερά του και να τα πάρει να πετάξουν ψηλά και να τα βάλει στον κόσμο της φαντασίας και του ονείρου, ώστε να ακούσουν και να δουν με τα μάτια της ψυχής τους, το παραμύθι που θα ακολουθούσε!