Muzeum Powstańców Wielkopolskich w Lusowie

Zadzwoń Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: muzeum

Muzeum Powstańców Wielkopolskich w Lusowie Muzeum dostępne od wtorku do soboty (9:00-15:30). ul. Ogrodowa 3a, 62-080 Lusowo k. Poznania
[email protected]
www.muzeumlusowo.pl

Gościmy dziś w Warszawie na I Kongresie Klubu Chwały Oręża Polskiego w Muzeum Wojska Polskiego.
20/10/2026

Gościmy dziś w Warszawie na I Kongresie Klubu Chwały Oręża Polskiego w Muzeum Wojska Polskiego.

Zdobycie pociągu pod Bobrujskiem – PP 24 Generał Konarzewski – 16 października 191916 października 1919 roku w okolicach...
16/10/2026

Zdobycie pociągu pod Bobrujskiem – PP 24 Generał Konarzewski – 16 października 1919

16 października 1919 roku w okolicach Bobrujska, który od 28 sierpnia 1919 roku znajdował się w polskich rękach zdobyto rosyjski pociąg pancerny. Pojazd ten był jednym z pierwszych pociągów pancernych zbudowanych po wybuchu I wojny światowej. Został stworzony na terenie Królestwa Kongresowego i wyróżniał się tym, że z racji podporządkowania Morskiemu Pułkowi Specjalnego Przeznaczenia miał naniesione elementy marynistyczne. Sam pociąg zmieniał zarówno podporządkowanie pod względem oddziałów i jak i armii. Początkowo należał do armii rosyjskiej jednakże po rewolucji październikowej załoga zbuntowała się i dołączyła do bolszewików, gdzie stał się jednym z ich symboli.

Po zdobyciu Bobrujska Kombinowana Dywizja Wielkopolska pełniła służbę patrolową organizując co jakiś czas wypady na stronę sowiecką. Podczas jednego z rozszerzeń przyczółku mostowego na Berezynie postanowiono unieszkodliwić, a jeśli będzie taka możliwość to zdobyć pociąg pancerny, który sprawiał obrońcom wiele problemów. Była to już druga obecność tego pociągu na tym obszarze. Pierwsza miała miejsce na początku 1918 roku, kiedy to walki o kontrolę nad tym terenem toczyły oddziały I Korpusu Polskiego w Rosji. Najpodobniej w tym czasie nie doszło do bezpośrednich walk pomiędzy sowieckim pociągiem zwanym pod nazwą nr 1 „Miński komunistyczny imienia Lenina” (lub inną wariacją tego zwrotu) a improwizowanym pociągiem pancernym „Związek Broni”, który wchodził w skład sił Dowborczyków.
W celu rozszerzenia przedmościa, 15 października nastąpił atak z przyczółku dywizji. 16 października oddział w składzie III batalionu 3 Pułku Strzelców Wielkopolskich i 8. baterii 3 Pułku Artylerii Polowej zaskoczył pociąg pancerny powracający z nocnego ostrzeliwania pozycji pod Bobrujskiem.

Samo przejście całego pułku przez most zostało zaplanowane tak, aby w jak najcichszy sposób dostać się na drugą stronę. Po przejściu na drugą stronę rzeki pułk podzielił się. III batalion skierował się w stronę Plesy. Tam też batalion rozłożył się wzdłuż toru kolejowego. Ich zadaniem było zatrzymanie pociągu poruszającego się na linii Bobrujsk-Wawulicze (obecnie Dubovka)-Plesy- Rohaczew (obecnie Rohaczów).

Dotarłszy do Plesy dowódca batalionu kapitan Wincenty Nowaczyński rozmieścił swoje siły w następujący sposób: 9 i 10 kompania obsadziły zagajnik w odległości 1 km. Na północ od toru kolejowego została wysłana 11 kompania wraz z plutonem saperów jednocześnie na wschód od Plesy na tor kolejowy celem zerwania go. Artyleria została ulokowana w lasku z obstrzałem na tor przed pozycję 12 kompanii, która została umieszczony tuż przy stacji kolejowej w poprzek i wzdłuż toru kolejowego.

Wśród żołnierzy panowała niepewność co do tego jak potoczy się walka. Te myśli minęły w momencie pojawienia się pociągu w okolicy batalionu. Żołnierze otworzyli ogień z karabinów do zbliżającego się pojazdu, który po natrafieniu na zerwany tor rozpoczął odwrót. Jednocześnie załoga pociągu odpowiedziała ogniem oraz podjęła próbę naprawy toru. Równocześnie odezwała się polska artyleria, która podczas czwartego lub piątego strzału sprawiła, że pociąg został unieruchomiony. Widząc to polskie placówki ogniowe ulokowane wzdłuż poderwały się do ataku, który sprawił, że załoga pociągu albo się poddała albo podjęła próbę ucieczki do lasów, gdzie została wyłapana przez inne polskie oddziały.

Po zebraniu się całego batalionu oraz naprawie pociągu został on przewieziony do Bobrujska i tymczasowo obsadzony przez żołnierzy z III batalionu. Pociąg otrzymał nieformalną nazwę „Generał Konarzewski” na cześć dowódcy dywizji. W późniejszym czasie nazwa ta zostanie nadana oficjalnie oraz pociąg otrzyma numer 24.

Pociąg wziął udział w obronie przyczółku o szerokości 15 km i długości około 30 km na lewym brzegu Berezyny. Była to linia, na której działał dwa lata wcześniej pociąg „Związek Broni”. Operował na przyczółku do czasu ofensywy radzieckiej z lipca 1920 roku. Ze względu na niemożliwość ewakuacji pociągu w czasie odwrotu wojsk polskich 9 lipca 1920 roku wagony „ Generała Konarzewskiego" zostały wysadzone w powietrze, a lokomotywa zepchnięta ze zniszczonego mostu do Berezyny.

Nie był to koniec pociągu, jeśli chodzi o kwestię związaną z nazewnictwem. W lipcu 1920 roku z taboru wielkopolskiego II Dywizjonu Pociągów Pancernych utworzono w Bobrujsku normalnotorowy pociąg nr 24 „Generał Konarzewski”, obsadzony m.in. przez część załogi z szerokotorowego „Generała Konarzewskiego". Osłaniał on odwrót oddziałów 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty. Został on rozformowany w sierpniu 1920 roku w Warszawie.

Bitwa pod Kojdanowem – 11 październik 1920Kontynuując działania po bitwie niemeńskie armia polska prowadziła dalsze dzia...
11/10/2026

Bitwa pod Kojdanowem – 11 październik 1920

Kontynuując działania po bitwie niemeńskie armia polska prowadziła dalsze działania pościgowe. Odziały 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty (1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich) szykując się na marsz na Mińsk znalazły się pod Kojdanowem (od 1932 roku Dzierżyńsk, rejon dzierżyński, obwód miński, Białoruś, w lat 1932-1937 – stolica Польскі Аўтаномны Раён імя Дзяржынскага/Polskiego Rejonu Narodowego im. Feliksa Dzierżyńskiego).

9 października 1920 roku stojący dotychczas w Nieświeżu 58 pułk piechoty wielkopolskiej (4 pułk strzelców wielkopolskich) pod dowództwem majora Pawła Chroboka, który stanowił odwód 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty otrzymał rozkaz wymarszu na Kojdanów. Został on wzmocniony dwiema bateriami 14 pułku artylerii polowej (3 pułk artylerii polowej wielkopolskiej) i szwadronami 15 pułku ułanów (1 pułk ułanów wielkopolskich).

Bolszewicy celem odrzucenia Polaków nad Niemen szykowali się do kontrnatarcia, jednocześnie strona polska odwołała szykowane na 10 października 1920 roku natarcie.

Korzystając z tego zamieszania major Paweł Chrobok zdecydował się wykorzystać element zaskoczenia i nocnego uderzenia na miasto. Dwie kompanie 5 i 7 obeszły miasto od wschodu i bez wystrzału zajęły dworzec. Był już 11 października 1920 roku. Około godziny 1:00 obie kompanie bez wystrzału zajęły dworzec, biorąc do niewoli śpiących tam żołnierzy.

Pomimo początkowego zaskoczenia oddziałom bolszewickim udało się zorganizować skuteczną obronę. Zmusiło to stronę polską do zdobywania kolejnych budynków przy pomocy szturmu. Ostatecznie korzystając z granatów ręcznych polskie oddziały przechyliły szalę zwycięstwa na swoją stronę. Ciemności sprawiły, że też, że Polacy nie podjęli pościgu, a Sowietom udało się opanować zamieszanie oraz wyprowadzić kontratak. Jednak kompanie II batalionu nie tylko powstrzymały napór przeciwnika, ale same uderzyły i odrzuciły Sowietów do okolicznych lasów. Równocześnie I batalion likwidował ostatnie punkty oporu okrążonych w Kojdanowie. Jeszcze tej samej nocy dowództwo sowieckie wprowadziło do walki kolejne oddziały, które nawet zdołała wedrzeć się do Kojdanowa przez lukę w obronie polskiej, ale odwodowa 8 kompania zlikwidowała włamanie.

Wobec niepowodzeń nocnych ataków około 9.00 ruszyło natarcie sił sowieckich, połączone z podwójnym oskrzydleniem od północnego wschodu i południowego zachodu. Atakowali oni w kilku falach, a szerokość ich tyralier dochodziła do siedmiu kilometrów. Strzelców wspierały trzy baterie artylerii, dwa samochody pancerne oraz pociąg pancerny. Polska artyleria i broń maszynowa zadawały nieprzyjacielowi duże straty, ale jego przewaga liczebna była tak duża, że sowieckie natarcie posuwało się naprzód. Po godzinnej walce polska kompania, złożona z rekrutów wcielonych podczas postoju w Nieświeżu, zaczęła się cofać. Cofały się też również pozostałe kompanie. O 11.00 na pole walki przybyły posiłki: dowódca 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty odesłał do dyspozycji dowódcy pułku. Kontratak wyprowadzony posiłkami nie przyniósł jednak spodziewanych rezultatów, a 58 pułk piechoty z wielkim trudem utrzymywał się na zachodnim skraju miasta. Jednakże wobec zagrożenia skrzydeł, musiał wycofać się na zachód. Odczuwano też dotkliwie brak amunicji. Doskonałe wyszkolenie artylerzystów sprawiło jednak, że ogień armat na wprost z małej odległości powstrzymał atakujących czerwonoarmistów.

Major Paweł Chrobok rzucił do kontrataku wszystkie posiadane siły. Polscy żołnierze nacierali z dużym impetem, a zaskoczeni Sowieci nie potrafili zorganizować skutecznej obrony i rozpoczęli odwrót. Około 12.00 odzyskano Kojdanów i pozycje wokół miasta. W tym czasie do działania weszła 15 Wielkopolska Dywizja Piechoty (2 Dywizja Strzelców Wielkopolskich) cym zagroziła lewemu skrzydłu. Bolszewicy wycofali otwierając Polakom drogę na Mińsk. W rejonie Kojdanowa zaczęła koncentrować się cała 14 Wielkopolska Dywizja Piechoty, przygotowująca się do bitwy nad Ptyczą.

Deklaracja niepodległości Królestwa Polskiego – 7 października19187 października 1918 roku Rada Regencyjna Królestwa Pol...
07/10/2026

Deklaracja niepodległości Królestwa Polskiego – 7 października1918

7 października 1918 roku Rada Regencyjna Królestwa Polskiego wydała deklarację niepodległości państwa polskiego, postanowiła rozwiązać Radę Stanu oraz powołać nowy rząd na czele którego stanął Jan Kucharzewski.

W tym samym dniu Rada Regencyjna ogłosiła orędzie do narodu, powołując się na orędzie prezydenta Wodorowa Wilsona z 8 stycznia 1918 roku. Deklarowano w nim dążenie do ,,utworzenia niepodległego państwa obejmujące wszystkie ziemie polskie z dostępem do morza, z polityczną i gospodarczą niezawisłością”. Był to pierwszy oficjalny komunikat rządu polskiego dotyczący granic państwa. Co ważne była w nim mowa o dostępie do morza, czyli w domyśle został wysunięty postulat przyłączenia do Polski terytorium zaboru pruskiego a więc między innymi terytorium Prowincji Poznańskiej z Poznaniem.

Źródło ilustracji: Dz.U. 1918 nr 12 poz. 23.

UWAGA! Ważne ogłoszenie! Od wtorku (6.10) w związku z rozpoczęciem malowania wnętrz, dostęp do części pomieszczeń muzeal...
03/10/2026

UWAGA! Ważne ogłoszenie! Od wtorku (6.10) w związku z rozpoczęciem malowania wnętrz, dostęp do części pomieszczeń muzealnych będzie utrudniony.

Muzeum pozostaje otwarte, ale jeśli macie Państwo taką możliwość, zachęcamy do wizyty w późniejszym terminie.

O zakończeniu prac poinformujemy w osobnej wiadomości!

Pierwszy numer czasopisma „Zdrój” – 1 października 19171 października 1917 roku wyszedł pierwszy numer dwutygodnika „Zdr...
01/10/2026

Pierwszy numer czasopisma „Zdrój” – 1 października 1917

1 października 1917 roku wyszedł pierwszy numer dwutygodnika „Zdrój. Dwutygodnik ilustrowany poświęcony kulturze i sztuce”. Zgodnie z treścią podtytułu było to czasopismo poświęcone kulturze i sztuce oraz ich związkach ze społecznością. Czasopismo związane było z poznańskimi środowiskami artystycznymi skupionych w grupach „Bunt” i „Zdrój”.

Gazeta była wydawana przez braci Hulewiczów początkowo jako Spółka Wydawnicza „Ostoja” a następnie Nakład Braci Hulewiczów. Redakcja czasopisma mieściła się przy ówczesnym placu Wilhelmowskim 17 (później plac Wolności 17). Redaktorem naczelnym czasopisma był Jerzy Hulewicz.

W czasopiśmie na przestrzeni lat funkcjonowania publikowało swoje prace wielu zasłużonych twórców. Można wymieniać tutaj chociażby: Stanisława Przybyszewskiego, Jana Kasprowicza, Władysława Reymonta, Kazimierza Przerwa-Tetmajera, Stefana Żeromskiego, Juliana Tuwima czy Jarosława Iwaszkiewicza.
W zamierzeniach redaktora naczelnego pismo miało stać się animatorem życia kulturalnego w Poznaniu oraz nawiązywać kontakty z Warszawą i Galicją.

Czasopismo zaczęło przeżywać kryzys w 1920 roku, kiedy to doszło do rozłamu w środowisku. Rytm dwutygodniowy pisma przeszkadzał wpływowej grupie w czasopiśmie przez co odłączyli się od redakcji oraz przestali publikować na łamach „Zdroju”. Ostatni numer pisma wyszedł w 1922 roku i dał kres istnieniu czasopisma.

Czasopismo było krytyczne między innymi wobec działań endecji czy Kościoła Katolickiego, natomiast wyrażała pozytywne opinie o Józefie Piłsudskim.

Źródło ilustracji: „Zdrój. Dwutygodnik poświęcony sztuce i kulturze umysłowej.”, 1917, R.1, T.1, Zeszyt 1, strona tytułowa.

Powołanie do życia Wielkopolskiego Towarzystwa Wyścigów Konnych – 29 września 191929 września 1919 roku powołano do życi...
29/09/2026

Powołanie do życia Wielkopolskiego Towarzystwa Wyścigów Konnych – 29 września 1919

29 września 1919 roku powołano do życia Wielkopolskie Towarzystwo Wyścigów Konnych. Była to organizacja mająca na celu organizację różnego rodzajów wyścigów konnych oraz konkursów hippicznych. Siedziba towarzystwa zlokalizowana była na ulicy Rzeczpospolitej 8 (obecnie jest to fragment ulicy Feliksa Nowowiejskiego na odcinku od placu Wolności do ulicy 23 lutego).
Towarzystwo organizowało zawody w trzech miejscach: na Hipodromie Wola w Ławicy (obecnie dzielnica Poznania), w Bydgoszczy na terenie Kapuścisk Małych (obecnie obiekt nie istnieje) i w Tarnowskich Górach.

Towarzystwo funkcjonowało do 1931 roku, kiedy to w wyniku trwającego wielkiego kryzysu nie mogąc sprostać zobowiązaniom kredytowym zostało rozwiązane.
Do towarzystwa należało wiele znanych i zasłużonych osób. Wśród nich możemy znaleźć: generała Kazimierza Raszewskiego, generała Antoniego Unruga, hrabiego Michała Mycielskiego czy hrabiego Ignacego Mielżyńskiego.

Towarzystwo pierwsze wyścigi zorganizowało na Hipodromie Wola przejętym od Posener Rennverein. Odbyły się one 16 i 27 października 1919 roku, podczas których miały miejsce również konkursy hipiczne. Obserwatorem zmagań z 27 października 1919 roku był Józef Piłsudski, który przybył na nie na zaproszenie generała Kazimierza Raszewskiego.

Wojciech Trąmpczyński Honorowym Obywatelem Miasta Poznania – 28 września 192028 września 1920 roku Rada Miejska Stołeczn...
28/09/2026

Wojciech Trąmpczyński Honorowym Obywatelem Miasta Poznania – 28 września 1920

28 września 1920 roku Rada Miejska Stołecznego Miasta Poznania uhonorowała Marszałka Sejmu Ustawodawczego Wojciecha Trąmpczyńskiego tytułem Honorowego Obywatela Miasta Poznania. Radni chcieli tą uchwałą uhonorować w tym czasie drugą osobę w państwie za jego działalność na rzecz Polaków i Polski.

Wojciech Trąmpczyński był drugą osobą, która otrzymała ten tytuł po 1918 roku. Pierwszą osobą, która dostąpiła tego zaszczytu był prezydent ministrów kompozytor i pianista Ignacy Jan Paderewski. Otrzymał go 21 stycznia 1920 roku. Przed wybuchem II wojny światowej tytuł ten otrzymała jeszcze jedna osoba. 25 kwietnia 1934 roku tytuł ten został nadany ministrowi spraw wewnętrznych oraz wieloletniemu prezydentowi Stołecznego Miasta Poznania Cyrylowi Ratajskiemu.

Bitwa pod Połockiem – 21 września-4 października 1919Pod koniec sierpnia 1919 roku na Front Litewsko-Białoruski zaczęły ...
21/09/2026

Bitwa pod Połockiem – 21 września-4 października 1919

Pod koniec sierpnia 1919 roku na Front Litewsko-Białoruski zaczęły przybywać oddziały 8 Dywizji Piechoty dowodzonej przez generała Stefana Mokrzeckiego. Dywizja została skierowana do obrony odcinka wschodniego, gdzie naprzeciw niej znajdowały się oddziały sowieckie oraz łotewskie.

Na początku września Sowieci rozpoczęli natarcie na styku 1 Dywizji Piechoty Legionów i 8 Dywizji Piechoty. Warto tutaj dodać, że dowódcą XVI Brygady Piechoty wchodzącej w skład 8 Dywizji Piechoty był związany z I Korpusem Polskim w Rosji podpułkownik Bolesław Jaźwiński – komendant twierdzy w Borujsku i dowódca 2 Dywizji Strzeleckiej.

Po początkowych sukcesach Sowieci zostali jednak zatrzymani, a następnie odrzuceni za Dźwinę. Polskie oddziały, wzmocnione Grupą Wielkopolską pod dowództwem generała Daniela Konarzewskiego w składzie: 2 pułk strzelców wielkopolskich (późniejszy 56 wielkopolski pułk piechoty) oraz III dywizjon 3 pułku artylerii polowej wielkopolskiej (późniejszy 14 pułk artylerii polowej wielkopolskiej) przystąpiły do ofensywy w kierunku Połocka i Lepela. W toku ciężkich walk sforsowano rzeki Naczę i Uszacz, opanowano Jekimanię – przedmieście Połocka na lewym brzegu Dźwiny – oraz zdobyto Ułłę. Nie udało się jednak utworzyć przyczółku na prawym brzegu Dźwiny.

Następnie Sowieci wprowadzili do walki kolejne oddziały podejmując próby odzyskania utraconych terenów. 21 października skuteczne sowieckie natarcie zmusiło część oddziałów 8 Dywizji Piechoty do odwrotu, w wyniku czego Polacy utracili Uszacz, Jekimanię oraz część zajmowanych wcześniej pozycji nad Dźwiną.
Sytuacja zmieniła się 4 listopada 1919 roku, kiedy przeciwnatarcie 8 Dywizji Piechoty, wspartej przez 5 i 6 pułk piechoty z 1 Dywizji Piechoty Legionów, doprowadziło do odzyskania rubieży Dźwiny pod Połockiem.

Operacja niemeńska – 20-26 września 192020 września rozpoczęła się rozstrzygająca wojnę polsko-bolszewicką operacja niem...
20/09/2026

Operacja niemeńska – 20-26 września 1920

20 września rozpoczęła się rozstrzygająca wojnę polsko-bolszewicką operacja niemeńska. Był to szereg bitew, które ostatecznie doprowadził do zwycięstwa strony polskiej w wojnie. Sama operacja była konsekwencją wcześniej przeprowadzonej kontrofensywy znad Wieprza. W czasie trwania tej operacji istotny wkład wniosły dywizje poznańskie.

Do wykonania natarcia zostały wyznaczone dwie armie w składzie:
2 Armia gen. Edwarda Śmigłego-Rydza w składzie: 1 DP Leg, 3 DP Leg, 17 DP Wielkopolskiej, 21 Dywizja Górska, 22 Dywizja Ochotnicza, 1 Dywizja Litewsko-Białoruska, 2 i 4 Brygada Jazdy, Grupa Artylerii Ciężkiej
4 Armię (Wielkopolską) gen. Leonarda Skierskiego w składzie 11 DP, 14 DP Wielkopolskiej, 15 DP Wielkopolskiej, 16 Pomorska Dywizja Piechoty.
Obie armie polskie liczyły około 67 tys. żołnierzy i 432 działa.

Przed polskimi jednostkami postawiono następujące zadania:

2 Armia Rydza Śmigłego:

lewe skrzydło armii – północna Grupa Uderzeniowa (Manewrowa) (grupa skrzydłowa) – 1 Dywizja Piechoty Legionów i 1 Dywizji Litewsko-Białoruska oraz 2 i 4 Brygada Jazdy miała przeprowadzić natarcie po osi Sejny – Druskieniki, dokonać obejścia przez terytorium Litwy, a następnie, wykorzystując powodzenie sił głównych Armii na kierunku grodzieńskim, maszerować na Lidę;
17 Dywizja Piechoty Wielkopolskiej osłaniała Suwalszczyznę przed ewentualnym atakiem wojsk litewskich;

centrum armii: 21 i 22 dywizje wsparte Grupą Artylerii Ciężkiej nacierać miały na Grodno;

prawe skrzydło armii: 3 Dywizja Piechoty Legionów otrzymała rozkaz opanowania przepraw na Niemnie w okolicach Mostów;

4 Armia Skierskiego:

Główne zadanie miało do wykonania lewe skrzydło 4 Armii składające się z 15 Dywizji Piechoty pod dowództwem Władysława Junga i XXIX Brygady Piechoty Stanisława Wrzalińskiego. Siły te miały opanować w ciągu dwóch dni po rozpoczęciu natarcia Wołkowysk, ważny węzeł kolejowy na linii Białystok – Lida i Białystok – Baranowicze zaś centrum składające się z 14 Dywizji Piechoty i prawe skrzydło (11 i 16 Dywizja Piechoty), miało być w gotowości do zamknięcia pierścienia okrążenia od strony południowej.

W operacji niemeńskiej wzięło udział również osiem eskadr lotniczych z których siedem podzielono pomiędzy dwie armie, 2 Armia – 1 Eskadra Wywiadowcza, 12 Eskadra Wywiadowcza (1 Wielkopolska Eskadra Polna), 13 Eskadra Myśliwska (2 Wielkopolska Eskadra Lotnicza) i 16 Eskadra Wywiadowcza, 4 Armia – 10 Eskadra Wywiadowcza, 17 Eskadra Wywiadowcza i 19 Eskadra Myśliwska, jedna 3 Eskadra Wywiadowcza została podporządkowana bezpośrednio sztabowi Naczelnego Wodza.

Właściwe natarcie rozpoczęło się 23 września 1920 roku, natomiast dzień później bolszewickie kontrataki ustały co sprawiło, że polskie oddziały ruszyły do natarcia. Toczone walki sprawiły, że w polskich rękach znalazły się Grodno, Lida i Wołkowysk. 26 września 1920 roku rozpoczęła się ofensywa na południu mająca na celu okrążenie wojsk sowieckich. 29 września 1920 roku zdobyto Pińsk, dzień później Baranowicze.

Była to ostatnia wielka bitwa wojny polsko-bolszewickiej. Działania te złamały całkowicie możliwości ofensywne Armii Czerwonej na Froncie Zachodnim. Po tej ofensywie można mówić, że rozpoczęła się pogoń za maruderami. Jedną z konsekwencji polskiego zwycięstwa było podpisanie 12 października 1920 roku rozejmu w Rydze.

Adres

Ulica Ogrodowa 3a
Lusowo
62-080

Godziny otwarcia

Wtorek 09:00 - 15:30
Środa 09:00 - 15:30
Czwartek 09:00 - 15:30
Piątek 09:00 - 15:30
Sobota 09:00 - 15:30

Telefon

+48618146952

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Muzeum Powstańców Wielkopolskich w Lusowie opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Muzeum

Wyślij wiadomość do Muzeum Powstańców Wielkopolskich w Lusowie:

Skróty

Udostępnij

Kategoria