Park Etnograficzny w Niechorzu

22/10/2026

🍁 Złota polska jesień zawitała do naszego Parku! 🍂

Drzewa powoli przybierają odcienie czerwieni, żółci i brązu, a przyroda szykuje się do zimowego odpoczynku. 🌳

Dawniej jesień była czasem intensywnych zbiorów. Z pól wykopywano ziemniaki, marchew i cebulę, zbierano kapustę, a z sadów znikały gruszki, jabłka i śliwki. 🍎🍐 W lasach poszukiwano grzybów, kończono prace polowe, a pasterze wracali z owcami z letnich pastwisk.

Gdy dni stawały się krótsze i chłodniejsze, życie przenosiło się do domów. Rozpoczynał się czas przygotowywania konfitur i przetworów, suszenia grzybów, przędzenia, tkania czy darcia pierza. Była to pora domowych zajęć, wspólnych rozmów i zapachów unoszących się z kuchni. 🏡

A skoro jesień w pełni, to chyba doskonały moment, żeby przygotować jakiś domowy kompocik! 🍎🍐

21/10/2026

17/10/2026

🎣 Czy zastanawiali się kiedyś Państwo, czym są te małe chorągiewki używane przez rybaków?

To nie zwykłe ozdoby, lecz boje znakowe, nazywane na Kaszubach również prekami lub sztenderkami. Służyły i nadal służą do oznaczania miejsc, w których rybacy zastawili swoje sieci i inne narzędzia połowowe.

🪵 Jak zbudowana jest taka boja?

Jej podstawowe elementy to pływak, obciążenie oraz tyczka zakończona jedną lub kilkoma chorągiewkami. Dawniej tyczki wykonywano z lekkiego drewna, często wierzbowego, a jako pływaków używano między innymi korków. Całość obciążano kamieniami lub łańcuchami, aby utrzymać ją we właściwym położeniu.

🚩 Czy kolor chorągiewki miał znaczenie?

Tak! W zależności od rodzaju oznaczenia i stosowanych przepisów kolory pomagały rozróżniać oznakowane narzędzia połowowe. W tradycyjnych kaszubskich prekach spotykano chorągiewki czerwone i czarne. Zdarzało się również, że zamiast płótna wykorzystywano kawałek skóry, gałązkę, a nawet zwykły łachman. Po zmroku oznaczenie mogła uzupełniać latarnia.

15/10/2026

🧵 Oto nasza osiemdziesiątka dwójka! A właściwie Łucznik klasa 82, numer seryjny C146071. 🪡

Maszyny tego typu produkowano od końca lat 40. XX wieku w Zakładach Metalowych „Łucznik” im. gen. Waltera w Radomiu, które rozpoczęły działalność w 1948 roku.

Solidna, niezawodna i trwała – nasza maszyna wciąż jest gotowa do pracy, mimo że brakuje jej kilku części, a rdza zdążyła już zostawić na niej swoje ślady. 💪

Kiedyś dostęp do takiej maszyny we własnym domu oznaczał szybsze i wygodniejsze szycie ubrań. Można sobie tylko wyobrazić, ile spódnic, sukienek, koszul i innych kreacji powstało przy jej pomocy! 👗✂️

12/10/2026

Przedstawiamy Państwu posążek Emnildy, trzeciej żony Bolesława I Chrobrego i matki Mieszka II Lamberta.
Była córką Dobromira, prawdopodobnie wywodzącego się z rodu książęcego i władającego ziemiami Moraw, być może okolicami Ołomuńca, lub zachodnich obszarów Słowiańszczyzny, takich jak Łużyce bądź Milsko, imię jej matki nie jest znane. Urodziła piątkę dzieci. Trzy córki, znamy imię tylko jednej z nich , Regelinde. Dwóch synów, Mieszka II Lamberta i Otto Bolesławowica.
Emnilda została opisana w kronice Thietmara z Merseburga. Mimo jego nieprzychylnego stosunku do Słowian i Bolesława Chrobrego, przedstawił ją w pozytywnym świetle. Oto fragment kroniki: "Trzecią (żoną) [Bolesława] była Emnilda, córa czcigodnego księcia Dobromira, która – Chrystusowi wierna – niestateczny umysł swego męża ku dobremu zawsze kierowała i nie ustawała w zabiegach, by przez wielką szczodrobliwość w jałmużnach i umartwienia odpokutować za grzechy ich obojga."
W kronice Galla Anonima pojawia się również wzmianka o tym, że Emnilda wstawiała się za skazanymi na śmierć, ratując ich przed egzekucją i doprowadzając do zamiany wyroku na karę więzienia, bez wiedzy króla lub za jego milczącą zgodą.

11/10/2026

GODZINY OTWARCIA

Poniedziałek–wtorek: zamknięte
Środa–czwartek: 9:00–15:00
Piątek–niedziela: 9:00–17:00

Uwaga: ostatnie wejście pół godziny przed zamknięciem!

Ważne od 13.10

01/10/2026

24/09/2026

🎥 Tak wyglądało ustawianie naszej nowej łodzi w Parku! 🛶⚓

Oczywiście, żeby nie trzymać Was zbyt długo w napięciu - wideo zostało przyspieszone pięciokrotnie! 😄

W rzeczywistości było trochę więcej pracy, emocji i oczekiwania na ten wyjątkowy moment, kiedy łódź znalazła swoje miejsce w naszej ekspozycji. ❤️

23/09/2026

⚓ Czy to Latający Holender?
Nie! To nasz nowy eksponat, kuter ŚWI-21, który właśnie przybył do Parku Etnograficznego. 🌊

Za sobą ma swoją ostatnią podróż. Tym razem jednak nie wypłynął w morze, przyjechał na swoją emeryturę, aby rozpocząć nowe życie jako eksponat i część naszej wystawy.

Choć swoją służbę na morzu już zakończył, nie oznacza to końca jego misji. Od teraz będzie służył edukacji, przypominając o historii i tradycjach bałtyckiego rybołówstwa. ⚓🐟

Chcielibyśmy z całego serca podziękować Pani Iwonie Szafarskiej, która zdecydowała się podarować naszemu Parkowi tę wyjątkową łódź i tym samym przyczyniła się do zachowania kolejnego ważnego fragmentu historii nadmorskiego rybołówstwa. ⚓❤️

Za bezpieczny transport kutra oraz jego ustawienie przy pomocy dźwigu serdecznie dziękujemy FHU Kruczek Daniel.
Dzięki Państwa pomocy nasz nowy eksponat mógł bezpiecznie dotrzeć do swojego nowego miejsca. ❤️

A to dopiero początek jego nowej historii…
Zapraszamy do Parku, aby zobaczyć go na własne oczy!

🎥 A już w najbliższych dniach możecie spodziewać się filmu z tego wydarzenia!

20/09/2026

Serdecznie dziękujemy Pani Grażyna Modzelewska za podarowanie nam przepięknego magla ręcznego. Jesteśmy nim naprawdę zauroczeni! ❤️

To wyjątkowy przedmiot, który nie tylko przyciąga uwagę swoim wyglądem, ale również opowiada historię codziennego życia sprzed ponad stu lat.

Ten magiel ręczny firmy Miele, z brązowo-czarną ramą ozdobioną na krawędziach złotymi dekoracjami, został wyprodukowany w latach 1914–1928. Jest to tak zwany magiel dwuwalcowy, wyposażony po obu stronach w składane blaty. Dzięki kółkom zamontowanym przy podstawie można było łatwo go przesuwać.

Suchą lub lekko zwilżoną bieliznę przeprowadzano pomiędzy dwoma walcami, które dociskano za pomocą śruby i obracano przy użyciu korby. Odpowiedni nacisk zapewniały dwie stalowe sprężyny łukowe.

Magle ręczne znacznie ułatwiały wygładzanie bielizny, szczególnie dużych sztuk, takich jak prześcieradła. Z czasem zostały wyparte przez nowocześniejsze, podgrzewane magle.

Dziękujemy za przekazanie nam tego pięknego przedmiotu i możliwość zachowania jego historii dla kolejnych pokoleń. ❤️